راستی

راستی روی حق و راست شدن آسان نیست

چون طمع زاده نفسی به جز این انسان نیست

مسالک عاشقی ما نهبجز مهر و صفاست

که به هر بی سرو پا  لایق این عنوان نیست

ملک رحمت همه بر پایه حق پا برجاست

بنده صدق سر کوچه حق حیران نیست

هرکه جز راه صداقت طلب خیر نمود

در وصالش بجز از شر و رعب عنوان نیست

گرچه ستار همه عیب ز بیگانه گرفت

عاقبت فاش کند آنچه به ستر آسان نیست

بی حیا پرده غیرت ز دروغش بدرید

بهر این پرده دری کمتر از آن حیوان نیست

خالق عیش ِِ طرب را به دوِ  یک پیمان داد

که هر آنکس که دو صد باده بزد انسان نیست

جان لوطی دگر از کذب مزن لاف صلاح

که صلاح ره تو جز گذر از این جان نیست

 

|+|

حرف ها دارد سرم اندر كلامم هيچ نيست

حرف ها دارد سرم اندر كلامم هيچ نيست

                                                    اين دهان ديگر زبان اين سر پر پيچ نيست

سر گرفته است و در سر بسته بر طوفان اشك

                                               ديگر اين چشمان حلال قطره بي هيچ نيست

سر پر از افكار و دل اندر خيال كوي خود

                                                  ديگر اين دل را هواي خانه گاه هيچ نيست

راز اين دل ديگر از صدق زبان خالي شده است

 سر هوا گشته دل و دل را هواي هيچ نيست

داغ غفلت داغ حسرت حرف هاي اين سر است

         اندر اين دل داغ كس جز اين خود پر پيچ نيست

داغ غفلت از سر آگاهي و از روي فهم

    آنچه دل مي گفت كردي ، آنچه كردي هيچ نيست

سر بگويد رازها و دل رود بر راه خود

                                               اندرين سر و اندرين دل اشتراكي هيچ نيست

سر به اوج حق فزون گرديد و دل در قعر چاه

        چون دل من كس بگيرد راه ، كارش هيچ نيست

بايد اين را زدن تا سر بگيرد راه خود

          چون كه سر فرمانده گردد راه ها پر پيچ نيست

بايد اين دل بند كرد و از هوايش بر گرفت

                                            هر كه پر زد بر هواي سر خطايش هيچ نيست

حال بايد از دل خاطي ره سر را ببست

آنكه سر كرد در هواي دل دگر او هيچ نيست

چون هوي از دل بر آمد ، سر خرامان شد بر آن

       عشق حق بر دل نشيند غير آن هم هيچ نيست

                    لوطي اين دل خانه حق است نيست جاي عيش و نوش

                        پر كن اين دل را تو از حق راه آن پر پيچ نيست

|+|

بي حيا شدي اي دل بس كه غافلي از خود

بي حيا شدي اي دل بس كه غافلي از خود

                                                 حرف از كه مي گويي گوش كن دمي بر خود

درد اين دلت را باز ، باز گو به عالم خويش

                                                      تا دوا شوي شايد ، از درون به عالم خود

خود نشين خود بر كن ، سنگهاي عالم خويش

                                                خود نبين ز خود بركن، حرف از خود و بي خود

بي خود ار شدي اي دل ، با خدا همي آيي

                                                     با خدا شوي شايد ، گر رهي ز عالم خود

بند خود ، خودي بشكن ، تا رها شوي از تن

                                                        تا به بند تن ماندي در جهان ببيني خود

خود رها مكن اي دل از خودت بشو آزاد

                                                   بند كن خودت را حال از خودي و از بي خود

تا خودي كني اينجا پاي بند خود باشي

                                                       بند كن به پاي خودت تا خدا ببيني خود

آنكه خود شناس شد و خود بديد و خود پرداد

                                                     پر گرفت تا به خدا از خودي و از بي خود

                             هين كه بند اينجايي ،‌ از خودت خودت پايي

                         لوطي از خودت بگذر ، بند بگسل از هواشي خود

|+|

حرف دل

دلا هميشه دعا خوان بدي زداغ فراق

    كدام داغ كدامين فراق كردت داغ

كدام وصل تو را اين چنين پريشان كرد

كدام حرف نمود آشيانه ات چون باغ

كدام راز تو ديدي كه گشته اي مجنون

                                    كدام قصه شنيدي كه گشته اي چون ساق

هر آنچه ديدي و گفتي شنيده اند همه

                                       چرا به درد  خودت مي دهي صفات فراق

تمام عمر نشستي و خواندي از سر خويش

  نبود بر سر كويت نوايي از ني داغ

نكردي از سر اخلاص يك صداي چرا

                                        نگفتي از غم عشقت صفات باغ به داغ

هميشه گفتم و گويم ،‌ به حرف خود خوانم

                                          صدا صداي من است و داغ از من داغ

به هرم آتش اين دل نشسته ام چندي

                                          چگونه غير بخواهم چگونه خواهم باغ

هميشه از غم عشقم نوشته ام اما

                                               كدام خانه برايم شدي تمام فراق

دلا به به نرگس اين خانه دل مبند مبند

                          كه هر چه هست در اين جا زسوز هست و ز داغ

بغير تو چه كسي محرم دل زار است

                                    كه حرف گويي اش از داغ هاي باغ و فراق

              براي لوطي از اين حرف ها فراوان است

                         كه گوش نيست بگويم ز داغ باغ و فراق

|+|

سوز نامه

كنون بيا و در اين آشيان دو چشم بدوز

                                                   بيا و گوش كن از عمق جان بسوز، بسوز

بيا كنون ز دل عاشقانه ات بنگر

براي ديدن آن رخ نهان بسوز ، بسوز

دلا ز غربت ياران بنال بنال

                                                                ز دوريت ز سواران بسوز بسوز

بيا و چاره نما دردهاي آخر را

   براي چاره درد جهان بسوز بسوز

اگر خراب شدي قصه اي ندارد دوست

                                                        براي وصل به اين آشيان بسوز بسوز

بيا و چاره درد از درون دوا بنما

     به توبه بهر گناهان بسوز بسوز

سوار مركب نفست شو بگير به دست

       عنان زپا به دهانش بدوز بدوز

به لحظه هاي گذارت دگر دهانه ببند

  تمام عمر به اين راه دل بدوز بدوز

دگر زلاتي و الوات راه خود برگير

 فقط دو چشم به راهش بدوز بدوز

ميان راه تو او هزار فاصله است

دراين فواصل پر انتظار بسوز بسوز

      بيا و فاصله ها را به نور جان بردار

   سلام لوطي دل را به گوش جانش دوز

|+|

سر آشنایی

ساقي بيا به كوي تو ام آشنا شدم

اما چه سود بنده نبودم خدا شدم

اندر مسير معرفتت سخت جاهلم

در اين خيال ببين تا كجا شدم

رفتيم راه نه بر پاي با هوس

زين آشيانه رفتم بر نا كجا شدم

هردم به درد سينه وجدان گرفته ام

 كين درد بود كه اينجا دوا شدم

ساقي اسير نفسم در باغ معرفت

هردم خرابه اي زخراباتها شدم

ديگر سخن اثر نكند بر دلم بسي

بي دل شدم به حرف و سخن بي حيا شدم

هر كس به دبده رنگ دل خويش مي زند

من دل نگر بودم كه با تو ام آشنا شدم

ساقي علاج درد سينه من بهر كوي توست

يك دم نگام گن ببين من دوا شدم

لوطي دگر نداشت جز اين راه چاره اي

ساقي نظر نما و ببين ، آشنا شدم

ساقي به صورت سرخم نظر نكن

زاينجا ز ضرب تو از خود رها شدم

هركس علاج مي طلبد درد بايدش

بي درد بودم و اينجا دوا شدم

آه اي نسيم پرده دري ها تمام شد

بر با صبح گو كه من بي صدا شدم

|+|

ماو چاه

راه است راه  و هزار چاه بين راه

                                          بي خضر گم شديم هم اينك ميان راه

يوسف به چاه و زليخاست بي خبر

                                          يعقوب منتظر چه نشستست بين راه

يوسف به چاه رفته و دزدان دل هنوز

                                                    دل مي زنند از اين راهيان راه

يوسف به چاه و چه بسيار كاروان

                                              هردم گذر كنند از اين چاه بين راه

يوسف به چاه و هزاران عطش شده

                                            در راه چاه گم شده اند در ميان راه

يوسف به چاه و هزاران به اين اميد

                                             ره مي روند تا كه نظر آورند به چاه

يوسف به چاه و چه بسيار زخم ها

                                                ماندست بهر پا و دل راهيان راه

يوسف به چاه و چه بسيار چشم ها

                                          گشتند هر كجاي به جز چاه بين راه

يوسف به چاه همه در پي غلام

                                            دلقي فكنده اند كنون در ميان چاه

يوسف به چاه و صدايي ز ناي آه

                                        پر مي كشد ز داغ كسي از ميان چاه

يوسف به چاه و دلق تمنايي از عطش

                                       مي آرد از نهان يوسف ما يك صداي آه

يوسف به چاه و راهروان ني به صيد اوي

                                         بلكم براي خويش بپرسند چيست آه

يوسف به چاه و اه كنان در ميان چاه

                                                صد ناله دارد از اين ره روان راه

يوسف به چاه و ديده يعقوب خشك گشت

                                    زيرا كسي نگشت پي يوسف ميان چاه

هان اي عزيز نقل يوسف و چاه اين زمان ماست

                                               ماييم دلق و هم ماييم چاه راه

يوسف به خويش نيفتاد اندرين

                                        بل چاه بود كه يوسف ما را گرفت راه

آنكس كه در ميان چاه خودش سر فرو نكرد

                                              كي راه جويد از اين راه بي پناه

آنكس كه گشت در ره ديگر به صيد او

                                          هم راه گم نمود و نفهميد سٌر چاه

آنكس كه در سياهي خود يك نظر نكرد

                                             هرگز نيافت نور ولايت ميان چاه

آنكس كه حرم عطش عاصي اش نكرد

                                                      نشنيد آه ز مرد ميان چاه

آنكس كه دلق طلب بر درون نكرد

                                           پيدا نكرد يوسف خود را ميان راه

لوطي به آه سينه خود گوش جان بده

                                   بشنو تو گريه هاي خدايي ز عمق چاه

هرگز نگرد در صف عشاق، روي او

                                     بنگر به خويش كه بيابي ز خويش راه

 

 

|+|

من و فاصله ها

عبور، فاصله ها، دردهاست می گویم

ز آسمان ، ز وجود ، از صداست می گویم

خداست بهر دل آسمان رنگی من

ولی به غیر خدا صد هزار می جویم

ز آسمان دلم یک طرف نگاست ولی

هواس ها همه جا جز خداست می گویم

ز پرتو ملکوتش همیشه در کششم

از این کشش به فرارم ، کجا ، نمی گویم

از این عبور گذشتم که معبر دل بود

ولی به دست تو این طی راست می گویم

عبور از حرم او تا به حرمت دل ما

ببین که سوز دل و دردهاست می گویم

به ذره ذره حرفم هزار فاصله است

تمام عضو وجودم جداست می گویم

زداغ غربت خود دردهاست در دل من

بر این غریبه چه کس آشناست می گویم

|+|

سحر

گفتی بیا و وقت سحر باز آمدم

                         اما فسوس بی دل از آغاز آمدم

دل می طلب که تمنا کنم تو را

                      بی درد و بی دل و بی ساز آمدم

گفتم که عشق سبک تعلق زند به ما

                         دیدم که بی تعلق و با ناز آمدم

گفتم که وصل آخر حرف است بعد از این

                             دیدم فراق بود که آغاز آمدم

گفتم چرا فراق برایم نوشته اید

                    دیدم خودم چنینم و زین ساز آمدم

دیدم که اوی نشستست درب کوی

                           اما منم که دورم رو باز آمدم

گفتم که دوری من را دوا نما

                       دیدم چنین ز پرده دل راز آمدم

       لوطی دوای درد فراقت فقط تویی

   خود را صحیح کن که بنده جهان ساز آمدم

|+|

حرف همن است كه ما كار نداريم به خويش

حرف همن است كه ما كار نداريم به خويش

                                        باده گرفتيم به دست را گرفتيم به پيش

مننظر مقصد و در غفلت خود مي سوزيم

                                    ره نشده خسته شده صبرنكرديم به كيش

هيچ نگفتيم كه راه از سر كوي كه گذشت

                                  هيچ ندانيم كه چون حادثه ها است به پيش

از سر نامردي خود كس نشود همرهمان

                                      هيچ نمانده است مرا يار وفادار به خويش

منتظر وصل ولي راه تفرق برويم

                                             بار گنه دور كند راه صباحانه به ديش

هر كه ز انديشه خود حيلتي از ماي بخواند

                              هيچ ندانست كه ما گمشده هستيم به خويش

گمشدگان را چه كسي راه دهد اي لوطي

                                          گر تو رها باز كني هيچ نداريم به پيش

موزه جدا سر به نهان خاك به سر آمده ام

                               باز نگاهم كن و باز دوست ببخشاي به خويش

                     لوطي اگر لنگ زند بر در ايوان شما

               پاي نمانده است مرا غفلت صبحانه خويش

|+|